Woda w kranie

Nasza kranówa najczęściej pochodzi z dość płytkich źródeł lub tez rzek i najpierw przechodzi przez oczyszczalnię, jest tam poddawana wielu procesom w tym często chlorowaniu i potem wodociągami trafia do domów. Woda z kranu oficjalnie nadaje się do spożycia w stanie nieprzygotowanym bo takie są wymogi prawa, ale prawda jest taka, że często bez jej przegotowania nie sposób jej wypić. Czasem zapach tej wody jest odstraszający, zawartość kamienia bardzo wysoka co widać po kilku użyciach czajnika a jej wpływ na cerę osób wrażliwych jest często negatywny. Dla osób bardziej wymagających najlepszym rozwiązaniem jest przywożenie do gotowania wody z lokalnych źródeł, dla innych dobrym rozwiązaniem są filtry oczyszczające wodę do tego stopnia, ze nie można uwierzyć że to woda z kranu. Warto zainwestować w dobry filtr wodny zwłaszcza jeśli ma się dzieci lub różnorodne problemy zdrowotne. Picie wody jest bowiem bardzo ważne ale równie ważne jest to by pić wodę dobrą, smaczną i zdrową. To jaka woda leci z kranu wpływa tez na nasze pralki- twarda woda powoduje ich szybsze zużycie i osadzanie kamienia na grzałce i większe użycie proszku i płynów do prania. Z kolei w miękkiej wodzie będziemy dłużej spłukiwać mydło z rąk.

Międzynarodowe

źródła formalne prawa międzynarodowego to umowa międzynarodowa i zwyczaj. W stosunkach międzynarodowych nie ma ustaw, nie istnieje bowiem żadna władza zdolna do narzucenia swojej woli suwerennemu państwu, a umowa jest samodzielnym źródłem i nie szuka podstaw w żadnej ustawie. Tkwią one w podstawowej zasadzie międzynarodowego porządku prawnego, że umów należy dotrzymywać. Umowy międzynarodowe noszą nazwy traktatów, układów, konwencji, porozumień, deklaracji itp. (nazwa jaką nosi umowa nie ma znaczenia prawnego, istotna jest jej treść). Umowy odnoszące się do międzynarodowej ochrony środowiska nazywane są najczęściej konwencjami. Są umowami wielostronnymi, w zasadzie otwarty mi (dostępne dla wszystkich państw) lub częściowo otwartymi. Dosyć często spotyka się także umowy bilateralne (dwustronne) między państwami sąsiadującymi. W odróżnieniu od umów prawa cywilnego, umowa międzynarodowa, by zyskać charakter wiążący, najczęściej podlega ratyfikacji, to jest zatwierdzeniu przez parlament, szefa państwa, radę ministrów lub ministra resortowego. Inną istotną kwestią przy umowach międzynarodowych jest ich wejście w życie. Najczęściej określa to sama umowa i są to takie zdarzenia, jak na przykład podpisanie umowy.

Polska

Prawie cały obszar naszego kraju znajduje się w zlewisku Morza Bałtyckiego, w dorzeczach głównych rzek: Wisły i odry. Poza nimi do Morza Bałtyckiego uchodzą rzeki Przymorza, płynące z Pojezierza Pomorskiego, a wśród nich: Wieprza, Słupia, Łeba. Do zlewiska Bałtyku należy również dorzecze Pregoły, która zbiera wody z Pojezierza Mazurskiego oraz Niemna. Niewielkie fragmenty w południowo – wschodniej części naszego kraju znajdują się w zlewisku Morza Czarnego (Strwiąż w dorzeczu Dniestru), a w części południowo – zachodniej w zlewisku Morza Północnego, w dorzeczu Łaby. Reżim polskich rzek jest złożony – deszczowo-śnieżny – z podwójnymi maksimum stanów: letnim opadowym i wiosennym roztopowym. Układ sieci rzecznej jest asymetryczny – nawiązuje do ogólnego nachylenia terenu z południa na północny zachód i do przebiegu form ukształtowania. Działy wód na obszarze Niżu są niskie, niektóre znajdują się w dnach pradolin. Ułatwia to budowę kanałów i połączenia systemów rzecznych. Sieć rzeczna Polski sprzyja tworzeniu tranzytowego szlaku wodnego łączącego systemy rzeczne Europy Zachodniej i Wschodniej. Jeziora zajmują w Polsce około 1% obszaru, a w większości są to jeziora polodowcowe, występujące na pojezierzach oraz w górach.